تبليغاتX
مرا تو بی سببی نیستی
 

مرا تو بی سببی نیستی

 
 
 

 

RSS


منوي اصلي

 » صفحه نخست
 »
ايميل ما
 »
آرشيو مطالب
 »

 » طراح قالب

 

آرشيو ماهانه
» مرداد 1388
» آبان 1387

 

لينک دوستان
» حرفه ای ترین قالب هاي وبلاگ

 

آمار بازديد

»  تعداد بازديدها:
»  کاربر: Admin

 

تبليغات

 

درباره ما




 

پیوند های روزانه
 

.:: تمام لينکها ::.


 
 

                     انتظار...

انتظار دمیدن صبح،

               انتظار طلوع خورشید ،

                                           وانتظار آمدن تو.

                                               در پس هر ثانیه آمدنت را به انتظار نشسته ام.

حسی غریب مرا ندا میدهد،

                            که تو هرگز باز نخواهی گشت؛

                                                               اما دلم،آمدنت را هنوز به انتظار نشسته است.

چه تنگنای جانفرسایی است،

                                 آنگاه که وجودت سرشار از انتظار است،

                                                                         وقلبت هر صدا را،صدای پای یار میپندارد.

چه غمناک است،

                    آنگاه که بدانی بیهوده به انتظار نشسته ای؛

                                                            وچه دردناک است،

                                                                              آنگاه که هنوز در انتظار باشی،

                                                                                          هرچند میدانی وصالی درکار نیست.



 
 

ارسال شده توسط ارینب

 در سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388

 

 
 


 
 

دریا ساکت و آرام بود و در رفتن و آمدن های پیاپی به خود می اندیشید.به اینکه عشقی که سراسر وجودش را فرا گرفته است،به که هدیه خواهد کرد.

هر از چندی نسیمی صورتش را نوازش می کرد ومی گذشت و او همچنان آرام می اندیشید.

تا اینکه باد نالیدن آغاز کرد. دریا لبخندی مهربان زد و با خود گفت :« او برای من اینچنین می نالد و من عشقم را به او هدیه خواهم کرد.»

باد همچنان می نالید. دریا آرامش درونش را بر هم زد و همصدای باد شروع به نالیدن کرد.

مدتی هردو نالیدند، اما باد جز ناله سخنی نگفت.

دیری نپایید که باد همچنان که می نالید قصد رفتن کرد. باد رفت و دریا غمگین وخشمگین بر جای ماند. غمگین که پای رفتن نداشت وبا عشقی که سراسر وجودش را فرا گرفته بود، باید تا ابد بر جای خود می ماند، و خشمگین از اینکه باد در پس ناله هایش سخنی از عشق نگفته بود و او خود خوش داشته بود بیندیشد که باد به عشق او می نالیده است.

دریا همچنان ساکت و آرام در رفتن وآمدن بود، وباد همچنان ناله کنان به سوی دیاری ودریایی دیگر روانه بود، بی آنکه عشقی در ناله هایش نهفته باشد.

آری! او هیچ گاه عاشق نبود.

ومن با خود می اندیشم، که اگر دریا با عشق سرشارش، پای باد را می داشت، شاید اکنون دنیا از عشق و دوستی لبریز شده بود.

افسوس که پا به باد داده شده بود ، و او عشقی در دل نداشت. 

»

 
 

ارسال شده توسط ارینب

 در جمعه بیست و چهارم آبان 1387

 

 
 


  حتی به روزگاران
 

ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
بیداری ستاره در چشم جویباران
 ایینه ی نگاهت پیوند صبح و ساحل
 لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران
 بازا که در هوایت خاموشی جنونم
فریاد ها برانگیخت از سنگ کوه ساران
ای جویبار جاری ! زین سایه برگ مگریز
کاین گونه فرصت از کف دادند بی شماران
گفتی : به روزگاران مهری نشسته گفتم
بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران
بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز
زین عاشق پشیمان سرخیل شرمساران
پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند
 دیوار زندگی را زین گونه یادگاران
 وین نغمه ی محبت بعد از من و تو ماند
 تا در زمانه باقی ست آواز باد و باران

                                                                           

                                     شفیعی کدکنی (م.سرشک)

»

 
 

ارسال شده توسط ارینب

 در جمعه بیست و چهارم آبان 1387

 

 
 


 

.:: مطالب پیشین ::.

  »
»
» حتی به روزگاران
 


 
 
 

Powered By blogfa.com Copyright © 2009 by oreinab
Design By : wWw.Theme-Designer.Com